Ty te moesz mie wasn wizytwk...
tutaj powinno być logo...

 

e-mail:
www:



SEWERYN ŚNIECKOWSKI
muzyk-oboista, pedagog, aranżer

(in memoriam)


Seweryn Śnieckowski urodził się 2 grudnia 1892 r. w Warszawie. W 1905 roku rozpoczął prywatną naukę gry na oboju u Kleindiensta – oboisty występującego w Filharmonii i Operze Warszawskiej. W 1909 roku Śnieckowski zdał egzaminy i został przyjęty do Konserwatorium Warszawskiego. Odtąd studiował w klasie oboju słynnego profesora – Sigismondo Singera, który był równocześnie I oboistą Orkiestry Opery Warszawskiej oraz kompozytorem. Singer „zaraził” Śnieckowskiego nie tylko umiłowaniem oboju, ale także rozbudził w nim pasję poznania teorii muzyki a w szczególności zagadnień dotyczących kompozycji, instrumentacji i aranżacji. Dowodem tego było podjęcie przez Śnieckowskiego dodatkowych studiów w klasie kompozycji prof. Romana Statkowskiego i w klasie kontrapunktu prof. Mieczysława Surzyńskiego. Jego wykształcenie muzyczne było więc wszechstronne. Kończąc studia, wykonał na publicznym, solowym recitalu m. in. Koncert obojowy swego profesora, Singera. Dyplom konserwatorium z odznaczeniem otrzymał Śnieckowski w 1914 roku, jednakże znajomość z orkiestrą została przez niego zawarta jeszcze podczas studiów; w sezonie letnim 1910 roku występował w orkiestrze prywatnej Opery Popularnej w stołecznej Dolinie Szwajcarskiej zaś w sezonie letnim 1911 roku grał w Orkiestrze Opery Warszawskiej oraz na stałe – w prowadzonej przez Henryka Opieńskiego Orkiestrze Teatru Polskiego. W 1912 roku zaczął grać dorywczo na rożku angielskim w Orkiestrze Filharmonii Warszawskiej, a w sezonie koncertowym 1913/14 otrzymał tam stały angaż jako II oboista. Niestety, w tymże roku zastał go wybuch I wojny światowej i został wcielony do armii rosyjskiej. Przebywając w Petersburgu grał przez jeden sezon (1915/16) w prywatnej orkiestrze symfonicznej hrabiego Szeremietiewa oraz w orkiestrze Teatru Maryjskiego. W 1917 roku, po wybuchu rewolucji październikowej, został wywieziony przez komunistów na Syberię; sprawował tam obowiązki kapelmistrza orkiestry szkoły realnej.
Od 1918 roku, kiedy udało mu się wrócić do wolnej już ojczyzny, zaczęła się jego wspaniała kariera artystyczna. W tymże roku został zaangażowany do Orkiestry Filharmonii Warszawskiej na stanowisko I oboisty. W 1919 roku zakupił obój marki „Loreé” , stając się tym samym pierwszym w Polsce oboistą grającym na instrumencie typu francuskiego (o szerszej skali i bardziej wyrównanym brzmieniu od oboju niemieckiego).
Śnieckowski też jako pierwszy w Polsce oboista zastosował w kilka lat później technikę wibrata. W 1923 roku, równolegle do pracy w Filharmonii Warszawskiej, grał – zaangażowany przez Emila Młynarskiego w orkiestrze Opery Warszawskiej. W 1927 roku został powołany przez dyrektora Karola Szymanowskiego na stanowisko profesora Konserwatorium Warszawskiego.
Na uczelni prowadził Śnieckowski zarówno klasę oboju jak i klasę kameralną (dla zespołów dętych). Zaczął też aranżować utwory na obój, rożek a także na dęte zespoły kameralne. Również w 1927 roku rozpoczął regularne występy przed mikrofonem Polskiego Radia jako solista i kameralista. Od 1932 roku był członkiem Rady Artystycznej Filharmonii Warszawskiej oraz członkiem Stowarzyszenia Dawnej Muzyki, z ramienia którego występował na koncertach solowych i kameralnych. W 1934 roku przeszedł z orkiestry Filharmonii Warszawskiej do zorganizowanej i prowadzonej przez Grzegorza Fitelberga Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, gdzie pozostawał nadal na stanowisku I oboisty; w orkiestrze Filharmonii Warszawskiej grał jednak równolegle aż do roku 1936. W 1937 roku za swe szczególne osiągnięcia muzyczne został odznaczony przez Prezydenta RP Srebrnym Krzyżem Zasługi. Śnieckowski zdobył sobie autorytet nie tylko w kraju ale i za granicą; odrzucił jednak propozycje artystyczne z Ameryki i Palestyny, pozostając w Polsce.
Aż do wybuchu II wojny światowej grał w orkiestrze Polskiego Radia, a także wykładał w Konserwatorium Warszawskim. We wrześniu 1939 roku, wraz z wieloma innymi, wyjechał z Polski i zatrzymał się przez około rok na Węgrzech.
W 1940 roku powrócił do okupowanej Warszawy i zaczął prowadzić tajne wykłady w „podziemnym” konserwatorium. Po upadku powstania warszawskiego został wywieziony na roboty do obozu w Reutlingen w Niemczech. Tam pracował w fabryce a jednocześnie zorganizowawszy zespół kameralny złożony z jeńców obozowych, wystarał się u władz niemieckich o możliwość dawania koncertów.
W wyniku ciężkiej, wyczerpującej pracy fizycznej w obozie, doznał Śnieckowski częściowej utraty zdrowia – nabawił się m. in. przepukliny i powikłań po przebytym zapaleniu płuc. Jednakże po powrocie do ojczyzny w 1945 roku, pomimo dolegliwości zdro-wotnych, rozpoczął już 7 grudnia 1945 roku pracę jako I oboista w Orkiestrze Filharmonii Krakowskiej. (W budynku tejże filharmo-nii miał Śnieckowski skromne mieszkanie). Pracował tam do 30 czerwca 1950 roku. W powyższym okresie wykładał on również w średniej szkole muzycznej w Krakowie. W międzyczasie , podczas pobytu w Krakowie zmarła jego żona; została ona pochowana na tamtejszym cmentarzu na Salwatorze.
W 1950 roku Śnieckowski przyjechał do Warszawy i został zaangażowany przez Witolda Rowickiego na stanowisko I oboisty w nowo utworzonej Orkiestrze Filharmonii Warszawskiej; był jedynym muzykiem – dęcistą ze składu przedwojennego. Występował też jako solista i kameralista; w 1952 i 1953 roku wielokrotnie wykonywał Sinfonię Concertante na obój i orkiestrę Milwida – Krenza a także sonaty obojowe Telemanna i inne utwory kameralne. W Filharmonii Warszawskiej był także szefem grupy instrumentów dętych drewnianych. Przygotowywał on również koncerty kameralne (np. 20.XI 1953 roku). Ponadto był członkiem Rady Artystycznej Filharmonii Warszawskiej. Swą grą zyskał sobie Śnieckowski uznanie publiczności i bardzo pochlebne recenzje krytyków muzycznych oraz kompozytorów, np. Stefana Kisielewskiego, który skomponował dla niego swą Suitę. Za swe wybitne osiągnięcia został Śnieckowski odznaczony w 1952 roku przez Radę Państwa PRL Złotym Krzyżem Zasługi. W tym samym roku zaczął znów Śnieckowski występy przed mikrofonem Polskiego Radia. Od 1954 roku wykładał także w PWSM w Warszawie. Na przestrzeni lat wykształcił wielu znanych muzyków: oboistów, pedagogów, teoretyków i dyrygentów. Ponadto nadal instrumentował i aranżował: utwory na obój, na rożek, na zespoły kameralne z udziałem w/w instrumentów oraz utwory na instrumenty dęte blaszane. Jedynie kilka spośród jego ponad 100 opracowań zostało wydane przez PWM; w tym opracowane przez niego od strony metodycznej gamy i etiudy na obój francuski. Śnieckowski skomponował także ciekawą i nowatorską kadencję do koncertu obojowego C-dur KV 314 W. A. Mozarta, gdzie wprowadził np. flażolety jako elementy dynamiczno – kolorystyczne.
W 1957 roku został oddelegowany przez prorektora Ludwika Kurkiewicza na wyjazd do Phenianu w Korei Płn. w celu prowadzenia pracy dydaktycznej. Podczas podróży do Korei, 6 stycznia 1958 roku Śnieckowski zmarł nagle w samolocie na skutek niewydolności układu krążenia. Jego zwłoki sprowadzone zostały do Warszawy i spoczęły na Cmentarzu Powązkowskim.

-------------------------------------------------------------------------------
Tekst przygotował i zamieścił ANDRZEJ PRZYBYCIŃSKI na podstawie swoich badań nad biografią SEWERYNA ŚNIECKOWSKIEGO, wybitnego muzyka-oboisty, pedagoga i aranżera.
© Copyright by Andrzej Przybyciński, Warszawa, 1998
http://www.oboista.wizytowka.pl